Ненаситен живот

Многу цели и идеали се зацртани и подвлечени како работи кои мораме да ги направиме за да успееме во животот. А тој успех да би давал секогаш позитивни исходи би биле најсреќни на свет. Но тоа е што е, а вистината е обично дека нашиот живот се состои од успеси и падови наизменично а понекогаш и зачестено....Некогаш се прашувам зошто сакаме да бидеме среќни во животот кога ако гледаме реално тој е прекраток. Одговорот е едноставен. За да сме задоволни, да не сме тажни, зошто нема друго, или сме среќни и задоволни, или несреќни и незадоволни. Но на човечкиот живот скоро секогаш ништо не му е доволно па затоа тој секогаш е незадоволен. Секогаш сме полни со желби, со барања, од кои некои се едноставни, други пак сложени, и кога се исполнуваат желбите и остваруваат барањата, произлегуваат нови барања, и повторно, и повторно се така се врти во круг, или пак можеби расте ненаситноста......И тревата, и растенијата бараат вода која им е неопходна за да преживеат, ама некогаш немаат избор, зошто освен што немаат уста да кажат тие се немоќни и неподвижни. А ние само бараме, пребаруваме, и пак не сфаќаме дека некои работи по кои копнееме не ни се неопходни во животот. Животот е премногу краток кога на крај ќе си го поставиме прашањето: Зошто сме живееле? - Сме живееле за сегашноста или за ништо. Тој е одговорот. А што ни било најпотребно за да поживееме? Здравје се разбира. Зошто без него не би живееле подолго во овој краток живот. Во секој момент треба да живееме за тој момент. Секоја секунда да ја осетиме во истата. Да не го преточуваме времето од денес за утре, зошто вистина е дека не можеме да го запреме но вистина е дека не можеме ни да го сопреме, или пак вратиме назад. Утре само Бог знае што ќе биде. А кога ќе научиме да живееме за сегашноста, најважно е да ги цениме нештата што ги поседуваме. Не зборувам за оние минливите, материјални нешта. Зборувам за нешта како здравје, љубов, искреност, решителност, храброст, самодоверба, и многу други вакви особини зошто ако ги изгубиме овие работи, е токму тогаш би сватиле дека ни биле најпотребни од се друго. Пробајте да го запрашате болниот што посакува најмногу, ќе ви одговори да оздрави, осамениот пак ќе ви одговори љубов, лажливецот пак ќе ве моли да му верувате, плашливецот ќе бара да стане храбар и решителен итн....Сите имаме мани и доблести со кои ќе го заокружиме животот, но сепак е најважно да останеме присебни до крај. Работите кои ќе ги посакуваме, ќе ги посакуваме се додека не ги добиеме, а откако ќе ги добиеме ќе заборавиме да ги цениме. И се така, животот се намалува, тече, а и ние патуваме низ него. Тој е како воз, кој брзо патува, за накрај да влезе во мрачен тунел и да блесне во светлината на крајот од тунелот. Низ него поминуваат сите чувства, емоции, успеси, падови, среќа, тага итн., кои посебно за секоја личност остануваат врежани во неговото минато и се запечатуваат со смртта. А што е смртта? Таа е точка на крајот од некоја реченица, ако претходно претпоставиме дека таа реченица била нашиот живот... :)