Времето тече...

...Летово се стиши, џагорот и вревата останаа пригушени во прегратките на минатото. Пред нас уште една есен. Лисјата се откатуваат полека од дрвјата...полека ама сигурно :).Почнуваме полека се повеќе да го загреваме столчето пред компјутер или ако сакате повеќе лап топот в скут. Некој си продолжува работно, некој учебно а некој неработно си копа по Фејсбук. Досадата расте како јаболко на дрво, бавно созрева. Се враќаат старите зимски лежерни навики, наместо динамичните активности од летото. Студот е крив за ова. Се прашувам зошто кога бев дете им завидував на возрасните што не одат на училиште восхитувајќи им се колку им е лесно и сакајќи што побрзо да пораснам. Сега пак, сакам повторно да го почувствувам први септември, да го слушнам првото училишно ѕвонче, мирисот на училиштето да ми влезе низ ноздрите и да ме врати десет години наназад. Сакам да се вратам во безгрижното детство во кое некогаш ми велеа дека е најубаво доба од животот, а јас не им верував. Сега знам дека колку луѓето се помали, помали се и нивните грижи и обврски, а како тие растат и стареат се зголемуваат грижите, обврските и проблемите. Но секогаш ќе остане она истото: децата ќе сакаат што побрзо да пораснат, а кога ќе пораснат ќе сакаат да се вратат во безгрижното и незаборавно детство, од кое им останале само убави спомени. И се така си минува животот, бавно тече, се додека не сватиме дека силата и убавината се одлики на младоста додека разумноста е цвет на староста. А кога ќе станиме разумни токму ние ќе сватиме дека сме биле таков цвет - ама сега веќе овенат. Ќе сватиме дека додека сме млади уживаме, а кога ќе станиме свесни за тоа почнуваме да старееме...Затоа живејте секој ден максимално без оглед на годишното време...зошто младите сеуште не знаат што е староста, а ако ги запрашате старите што била младоста сигурно нема да ви одговорат зошто заборавиле :)